Skip to content

મનની મોસમમાં મહાલતા રાહુલભાઇ શુક્લ

માર્ચ 17, 2017

"બેઠક"

જરા વિચાર કરીએ તો સમજાશે મનની મોસમ માણવાની મઝા કાંઈ અલગ છે. મન વિરાનાને મઘમઘતો બનાવી શકે છે.એજ મન હરીભરી મોલાતોમાં કોઈની ખામીથી નિરસતા, વેદના પણ ભરી શકે છે. આપણે મનની મોસમાં ખીલતા વસંત ની વાત કરી પણ ક્યારેક મનની મોસમમાં માણસ મનને ખાલી પણ કરે છે. મન,અને મનના ગજવાના કે ઘણી વાતોના જવાબ નથી હોતા, પણ હું જેને અમદાવાદમાં મળી હતી તે વ્યક્તિને મળ્યા પછી અનેક સવાલ જરૂર ઉભા થાતા, ન્યુ જર્સીના સફળ ઉદ્યોગપતિ અને નીવડેલા વાર્તાકાર રાહુલભાઈ શુક્લ એક ઉત્તમ વક્તાને સાંભળતી વખતે વિચાર આવ્યો કે નવી અમેરિકન વાતાવરણમાં  જીવતા, કોમ્પ્યુટરમાં વિચરતા, ફોટોગ્રાફીથી સૌંદર્ય નિહાળતા અને બોલીવુડને અને ગીતોને  ચાહતા અને વ્યસ્ત પ્રોફેસનલ જીવન જીવતા આ વ્યક્તિના ધબકારા આટલા સંવેદનશીલ અને ધબકતા કેવી રીતે છે? એક ઉધોયપતિ અને ટેકનોલોજી ની વ્યક્તિ જિંદગીના અસ્તિત્વની વાત કરી શકે.દુનિયાના ૯૮ ટકા એરોપ્લેનમાં એમની કંપનીના જ પાર્ટ્સ વપરાય છે. એવી વ્યક્તિ એ એક હસ્યવાર્તાની રજૂઆત કરી ને એવી ઉડાન પર લઇ જાય…

View original post 279 more words

મનની મોસમમાં ખીલતા જયશ્રીબેન મર્ચન્ટ

માર્ચ 17, 2017

"બેઠક"

મોસમનો સ્વભાવ ખીલવાનો છે પણ મોસમ આવે ત્યારે મુજવણ લાવે ત્યારે.શું .?હા સવાલોનું તોફાન સર્જે છે ! મનની મોસમનું ખીલવું શું કરું? પ્રેમના પડઘાને પડદામાં કહો, કઈ રીતથી રાખવા? સાવ કુંવારી ને જાદુભરી હવાનું શું કરું? બારાખડી સ્પર્શની  કેવી રીતે ઉકેલી શકાય ?હાજરી વિનાના પણ આશ્લેષ અને આલિંગન આપે ત્યારે  શું કરવું ,અહી પ્રશ્ન જ પ્રેમનું જતન કરે છે. જેણે પ્રણયને શૃંગારના કંકુ-ચોખાથી પોંખ્યા છે , પોતાને ઓતપ્રોત કરીને પ્રેમની દરેકે દરેક ક્ષણોને જાદુભરી બનાવીને મ્હાલી છે એવા બે એરિયાના કવયિત્રી જયશ્રીબેન મર્ચન્ટ,એક સંવેદનાથી ભરપુર  વ્યક્તિત્વ છે ,પ્રેમાળ માતા, પ્રેમાળ પત્નીએ વિજ્ઞાનની લેબમાં પ્રેમનું શબ્દોમાં રૂપાંતર કરી પ્રેમને લીલોછમ રાખ્યો છે, પતિના સ્નેહને હૃદયમાં  ટહુકો કરતો  હજી પણ માણે છે માટે જ  એમના પ્રેમ કાવ્યોમાં સચ્ચાઈ અને અનુભૂતિનું ઊંડાણ છે. કવિતામાં લાગણીની શિખરની ટોચ જેવી તીવ્રતા છે.ગળાબૂડ પ્રેમ કરતી વ્યક્તિ છુપી રહેતી નથી તેવુ જ  જયશ્રીબેનનું. છે તેમના આંસુ ચાડી ખાઈ આધાર આપે છે.એમને પહેલીવાર ક્યારે મળી હતી યાદ નથી…

View original post 745 more words

મનની મોસમનો સભાન માણસ ડૉ.દિનેશ શાહ

માર્ચ 17, 2017

"બેઠક"

મનની મોસમ એટલે ઊર્મિ કલ્પના અને સંવેદનાથી ખીલવું ,પણ એક વૈજ્ઞાનિક જે તર્ક અને હકીકતની ભાષા સમજે એને શબ્દ માં રસ ક્યાંથી ઉપજે ?ના એવું નથી મન વિરાનાને મઘમઘતો બનાવી શકે છે. એજ મન હરીભરી મોલાતોમાં શબ્દો સર્જી ઉષ્મા ભરી શકે છે.ગુજરાતી શબ્દને અમેરિકન વાતાવરણમાં જેણે સેવ્યો છે, જેની કારકિર્દી માટે દરેક ભારતીય ગૌરવ લે છે, એવા ડૉ. દિનેશભાઈ શાહ સાથે મારી પહેલી મુલાકાત એમના બેન પદ્મામાસી  અને બનેવી કનુભાઈને ત્યાં થઇ, પદ્માંમાંસી અને કનુભાઈ શરૂઆત થી જ મારી પ્રવૃતિના બળ હતા અને છે, પહેલવેલી વાર જ મળી,કોઈ કવિ સુટબુટ માં હોય તેવી કલ્પના તો  ક્યાંથી હોય પછી ખબર પડી કે એતો વૈજ્ઞાનિક છે શિક્ષણ ક્ષેત્ર એમનું આગવું યોગદાન છે.મને એમની સરળતા અને સહજતા સ્પર્શી ગઈ,જીવનમાં કેટલી મોસમ એવી હોય છે જે અજાણતા જ ખીલે છે,ખુબ વાતો કરી એમની અંદરના કવિને મળી,ત્યારે દિનેશભાઈને  “બેઠક”માં આવવાનું આમંત્રણ આપ્યું,બધાનો પહેલો પ્રશ્ન હતો કવિતા કેમ લખવી ? જવાબ સુંદર  હતો, સહજ શબ્દોને વાંચન…

View original post 562 more words

મનની મોસમમાં ખુમારીનો માનવી ડો.મહેશ રાવલ

માર્ચ 17, 2017

"બેઠક"

 “ગમતાંને  ગમતું   દીધું  છે!
બીજે  ક્યાં  નમતું દીધું  છે!….ડૉ,મહેશ રાવલ 

મનની મોસમ માણવાની મઝા કાંઈ અલગ છે અને બધાની માણવાની રીત પણ નોખી જ હોય છે એટલે જ મન  માનવીને હર્યોભર્યો રાખે છે. વિરાનાને મઘમઘતો બનાવી શકે છે,કોઈ માનમાં, તો કોઈ સ્વમાનમાં મનની મોસમ માણે છે.આવા સ્વમાનથી જીવતા ડૉ મહેશ રાવલ ને  ૨૦૧૨ માં મળી, કેમ છો? ની વ્યહવારિકતા પતાવી મેં કહ્યું ખુબ સરસ લાખો છો આપની કવિતા “શબ્દનુસર્જન”  મારા બ્લોગ પર મુકું છું ઘણા પસંદ કરે છે. જવાબ આવ્યા મુકો એનો વાંધો નથી પણ મારું નામ મહેશ રાવળ નથી “રાવલ” છે એની નોથ લઇ લ્યો, મારુ નામ ખોટી રીતે લખાય તે મને મંજુર નથી .બે ક્ષણ માટે હું વિચારમાં પડી ગઈ  આટલો તિખારો, અનેક સવાલ ઉપજી ગયા.આટલું સારુ લખતો વ્યક્તિ નામને જીવાડવાની મથામણ કેમ કરતો હશે ?હું એમની પ્રશંસા કરું છું અને આમ કેમ વાતો કરે છે ?પછી તો વારંવાર મળવાનું થયું ફ્લોરીડા કવિ સમેલનમાં પણ સાથે હતા,વધારે પરિચય થતો…

View original post 686 more words

મનની મોસમ- કલમ નો ઈલમ

માર્ચ 11, 2017

"બેઠક"

હું એવું માનું છે કે દુનિયાના દરેક લેખક એક તેજ નું કિરણ છે. દરેક પુસ્તક જ્ઞાનનો ભંડાર,પછી એ કોઈ પણ ભાષામાં કેમ ન હોય ?પ્રત્યેક ભાષાની એક મોસમ હોય છે અને પ્રત્યેક મોસમનું એક સૌંદર્ય.આપણી માતૃભાષાની વાત કરું ત્યારે ગર્વ થાય પણ બીજી ભાષાનું સૌંદય પણ માણવું ગમે છે દરેક આંખની જેમ દરેક ભાષાની એક અલગ દ્રષ્ટી હોય છે. બીજી ભાષાનું  કોઈ અનુવાદ કરે છે ત્યારે મારી આંખોને નવી દ્રષ્ટી મળે છે હવે બધું વિરાટ દેખાય છે ,વધુ સ્વચ્છ..બીજી ભાષાનું પણ સૌન્દર્ય છલકાય છે. ચુપચાપ વિશ્વના એક ખૂણામાં પડેલા શબ્દો હવે ગુજરાતી ભાષા બોલે, ગુજરાતી પ્રજા વાંચે છે. જયારે  અનુવાદ થાય ત્યારે ભાષાની સીમા ઓળંગી જઈ એ સેતુ બને છે. બધાને જોડવાનું કામ કરે છે જેમ સ્પર્શની એક ભાષા હોય છે તેમ અનુવાદની ભાષા ભાવ હોય છે અનુવાદ એટલે ફેલાયેલી એક નવી ડાળખી છે મૂળ સાહિત્ય તો એની ભાષામાં એક બંધ હોય છે સ્થીર એની જમીનમાં જડાયેલું પણ અનુવાદની ફેલાયેલી…

View original post 1,239 more words

મનની મોસમનો માનવી -બાબુ સુથાર

માર્ચ 11, 2017

"બેઠક"

બાબુભાઈનું  એક પોતાનું એક જુદું જગત છે.પ્રત્યેક મોસમને એની સુંદરતા હોય છે જેમ પ્રત્યેક માણસને પોતાનું સ્વરૂપ હોય એમ… જેને હું મનની મોસમ કહીશ ,બાબુભાઈના  મન સાથે બુદ્ધી સંકળાયેલી છે.તેઓ એક સર્જક તરીકે  મસ્તી ભર્યો અને  બિનધાસ્ત પણ…હાસ્યની સૂઝ પણ છે અને પોતા પર હસી જાણે છે માટે  મને એ ચન્દ્રકાન્ત બક્ષી જેટલા ગમે છે.(મસ્કા નથી ) જ્ઞાન ખુબ છે માટે શબ્દોને રમાડી જાણે છે.ગઈ કાલે જ એમને મળી નકારથી શરુ થતી તેમની વાતો મને સંભાળવી ગમે છે.ઇન્ડિયાની એમની વાતો સાંભળી ,ના હોય ,આમ ના ચાલે ,આમ ના લખાય વગેરે હું સાંભળું છું અને ઘણું શીખવા પણ મળે છે.કારણ પાછળ એક લોજીક છે.એમની વાતમાં એ વિદ્વતાને હંમેશા ભભરાવતા હોય છે.  હા પણ અહી કવિતા માં કહે છે તેમ, એ જોડણી અને શબ્દોનું આયુષ્ય વધારવાનું કામ એ જ અત્યારે કરે છે એમાં કોઈ શક નથી, કોઈ બે મત નથી. એટલે જ એમની નકારાત્મકતાનો છેદ આપ મેળે ઉડી જાય છે. બાબુભાઇને તાળી, પ્રસંશા…

View original post 1,279 more words

ન્યુ જર્સીના રાહુલ શુકલએ લખ્યું સંવેદનશીલ પુસ્તકઃ “વિયોગ.”-રમેશ તન્ના

ફેબ્રુવારી 23, 2017

Image may contain: 1 person Image may contain: 2 people, sunglasses and eyeglasses
માતા-પિતાના વિયોગમાં જ્યારે પુત્રને બધું “ખારું ખારું” લાગે છે…
માતા-પિતાનું મૃત્યુ કોઈ પણ ઉંમરે વસમું હોય છે. વ્યક્તિ ૭૦ વર્ષની હોય અને તેના ૯૬ વર્ષના પિતાનું અવસાન થાય તો પણ માથેથી છત્ર જતું રહ્યું હોય તેવું લાગે. ૭૦ વર્ષની વ્યક્તિના જીવનમાં ૧૦-૧૫ વર્ષ ઉમેરાઈ ગયાં હોય તેવું લાગે છે. ચાર છોકરાંની માતાની માતાનું નિધન થાય તો પણ માતા કે દાદી બનેલી દીકરી પોતે અનાથ થઈ ગયા જેવી લાગણી અનુભવે. આજે માતાપિતાની વિદાયની સંતાન પર મહત્તમ કેટલી ઘેરી અસર પડી શકે તેની વાત કરવી છે.
સ્વજનનું મૃત્યુ શોક આપે, માતા-પિતાના મૃત્યુનો શોક કે વિયોગ પીડાદાયી હોય છે.
આવા વિયોગને વ્યક્ત કરતો નિબંધસંગ્રહ વેદના અને સંવેદનાની નવી અનુભૂતિ કરાવે છે. પુસ્તકના લેખક છે રાહુલ શુક્લ. તેઓ ન્યુ જર્સીમાં વસે છે. સફળ ઉદ્યોગપતિ અને નીવડેલા વાર્તાકાર છે. ઉત્તમ વક્તા પણ ખરા. નવી ટેકનોલોજી, કોમ્પ્યુટર, ફોટોગ્રાફી અને જૂની હિન્દી ફિલ્મો અને તેનાં ગીતોના પણ ચાહક. ટૂંકમાં સંવેદનશીલ અને ધબકતા જણ.
તેમના પિતાને આખું ગુજરાત ઓળખે છે. સુરેન્દ્રનગરથી પ્રકાશિત થતા ‘સમય’ સાપ્તાહિકના સ્થાપક-વાહક ભાનુભાઈ શુક્લના એ દીકરા. રાહુલભાઈનો નિબંધસંગ્રહ ‘વિયોગ’ વેદના અને સંવેદનાથી એટલો છલકાય છે કે ગુજરાતી ભાષાનાં શ્રેષ્ઠ દસ સંવેદનશીલ પુસ્તકોની યાદી બનાવીએ તો તેમાં તેનો સમાવેશ કરવો પડે.
એવું તો શું છે આ નિબંધ સંગ્રહમાં?
માંડીને વાત કરીએ.
લેખક રાહુલભાઈનાં માતા સુશીબહેન ૯૨ વર્ષે ગયાં. તેમના પિતા ભાનુભાઈ શુક્લ ૯૪મા વર્ષે ગયા. લેખક કહે છે તેમ છેક સુધી બનેનાં વિચારશક્તિ, વિનોદ અને સમજણ અકબંધ હતાં. માતા-પિતા માટેની તેમની મજબૂત લાગણી તેમને એ પછી આમ લખવા પ્રેરે છે : “અમે માની લીધું હતું કે હજુ સુધી મૃત્યુ નથી આવ્યું તો મૃત્યુ પામવાની ઉંમર તો જતી રહી, અને હવે ક્યારેય મૃત્યુ નહીં થાય.”
“અને હવે ક્યારેય મૃત્યુ નહીં થાય” એ હૃદયભાવ, એ ઈચ્છા, એ ઝંખના લેખકને પોતાનાં માતા-પિતા માટે કેટલો તીવ્ર અને નિકટનો નાતો હતો તે બતાવે છે.
ખરી વાત તો હવે આવે છે. ૨૧મી એપ્રિલ, ૨૦૧૩ના રોજ ભાનુભાઈ શુક્લનું અમદાવાદની હોસ્પિટલમાં અવસાન થયું. ૪૨ વર્ષથી અમેરિકામાં રહેતા લેખક ૨૬ વખત વતનમાં આવેલા. દર વખતે રાહુલભાઈ સુરેન્દ્રનગર જાય ત્યારે તેમના પિતા (જેમને તેઓ ‘ભાઈ’ કહેતા) આતુરતાથી લોબીમાં બેસીને રાહ જોતા હોય. પિતા-પુત્ર વચ્ચે જબરજસ્ત લાગણી અને પ્રેમનાતો.
આ વખતે એવું ના થયું. આ વખતે લેખક અને તેમનો પરિવાર ‘ભાઈ’ના સ્થૂળ શરીરને લઈને અમદાવાદથી સુરેન્દ્રનગર ગયો. ‘ભાઈ’ એટલે કે ભાનુભાઈને કેમેરા ગમે. પત્રકાર-તંત્રી તરીકે સુરેન્દ્રનગરનાં ગામોમાં રિપોર્ટિંગ માટે રઝળપાટ કરે ત્યારે કેમેરા પોતાની પાસે રાખે અને વાપરે. ન્યુ અમેરિકામાં લેખકને ખબર પડે છે પછી તેમને ભારતમાં તો મારતે ઘોડે આવવાનું હોય છે. આવી દોડાદોડીમાં પણ સંવેદનશીલ લેખક યાદ રાખીને પિતા માટે કેમેરા લઈ આવે છે. તેમનું મન વિચારે છે કે ધારો કે હું કેમેરા ના લઈ જાઉં તો હું એવું માની રહ્યો છું કે પિતા હવે જીવતા રહેવાના નથી. તેઓ અમેરિકાથી ફાઉન્ટેન પેન પણ લાવે છે.
પિતાના પાર્થિવ દેહને અગ્નિદાહ દેવા માટે તૈયાર કરાય છે ત્યારે લેખક કેમેરા લાવીને તેમના શરીર સાથે બાંધે છે. અચાનક તેમને યાદ આવે છે કે મેમરી કાર્ડ તો નથી. તો દોડીને મેમરી કાર્ડ લઈ આવે છે. વિચારે છે કે કેમેરા વગર ભાઈ ત્યાં સ્વર્ગમાં જઈને શું કરશે ? એમને કંઈ ન્યુઝ પેપર ચાલુ કરવું હોય, સમાચાર કવર કરવા હોય તો શું કરશે ? એ પછી તેઓ મૃત પિતાની છાતી પર ‘સમય’ સાપ્તાહિકના બે અંક મૂકે છે. લામી પેન તેમના ગજવામાં મૂકે છે અને થોડા કોરા કાગળ પણ ભાઈની છાતી પર મૂકે છે. ભાઈને સ્વર્ગમાં રિપોર્ટિંગ કરવું હોય તો તકલીફ ના પડવી જોઈએ.
કોઈ રોકે છે, ટોકે છે, સમજાવે છે કે આ બધું તો બળી જશે, પણ લેખક પોતાની સંવેદનાને વળગી રહે છે.
વાચક, હવે પછીની જે વાત તમે વાંચશો એ અગાઉ ક્યારેય વાંચી ના હોય તેવી અપૂર્વ અને અનોખી વાત છે.
લેખકને પિતાની વિદાયનો મોટો અને ઘેરો આઘાત લાગ્યો. હૃદય દુઃખી થાય અને આંખો સતત રડ્યા જ કરે.
અમેરિકા જઈને લેખક અને તેમનાં જીવનસાથી મીનુબહેને પિતાનાં ચિત્રો, ફોટાનાં પોસ્ટર તૈયાર કર્યા. હૃદયદ્રાવક સ્લાઈડ-શો કર્યો. દીકરા આકાશ સાથે મળીને ન્યુ જર્સીમાં શ્રદ્ધાંજલિનો કાર્યક્રમ કર્યો. લેખકે આ બધું કર્યું પણ માતા-પિતાના વિયોગની વેદના ઘટવાનું નામ જ ના લે. આમ તો એવું કહેવાય છે કે સમય મોટી દવા છે, સમય પસાર થાય તેમ ઘા પર આપોઆપ રુઝ આવી જતી હોય છે. એપ્રિલ – મે – જૂન – જુલાઈ… સમય પસાર થતો હતો તેમ લેખકના હૃદયની પીડા વધતી હતી. લેખક ગાડી ડ્રાઈવ કરતા હોય, ફિલ્મ જોતા હોય, આકાશ સામું તાકતા હોય… તેમની આંખમાંથી ચોધાર આંસુ વહ્યા જ કરે.
અચાનક નવી સ્થિતિનું નિર્માણ થયું. લેખકને રસોઈ અત્યંત ખારી લાગવા માંડી. તેમણે પત્નીને ફરિયાદ કરવા માંડી શાક અને દાળમાં મીઠું વધારે લાગે છે. છાસ કડવી લાગવા માંડી. એ પછી તો એવું થવા માંડ્યું છે તેમનું નાક અત્યંત દૂરની સુગંધ પણ સુંઘવા લાગ્યું.
ઘણા ડોકટરોને બતાવ્યું, પૂછ્યું કે અચાનક આવું કેમ થઈ ગયું. એલર્જીના એક નિષ્ણાત ડોકટરે નાકની અંદર સુધી ઊંડે નળી નાખીને તપાસ કરીને દવા આપી. લેખકનું વજન છ પાઉંડ ઉતરી ગયું. લેખકને લાગ્યું કે તેમની સ્વાદ અને સુગંધની ઈન્દ્રિય વધુ પડતી સતેજ થઈ ગઈ હતી. એ પછી તો લેખકે જાતે જ કારણ શોધી કાઢ્યું.. કોઈ વ્યક્તિ હદ બહારનું રડે, બહુ વલોપાત કરે તો એનું શરીર ત્યારે આપોઆપ રીતે એસ્ટ્રોજન હોર્મોનનું પ્રમાણ વધારી દે.
માતા-પિતાના વિયોગમાં અમેરિકામાં રહેતા રાહુલ શુક્લ નામના પુત્ર એટલું રડ્યા, એટલું રડ્યા કે તેમને દુનિયા ખારી, વધુ ખારી લાગવા લાગી.
તો આવા એક સંવેદનશીલ પુત્રએ આ પુસ્તક લખ્યું છે. પુસ્તક લખવાનું પણ ખાસ કારણ છે : મને થાય છે તેવાં સંવેદનો મારા જેવા અનેક લોકોએ અનુભવ્યા હશે. આથી થયું કે જો હું આ યાતનાનું વિગતપૂર્વક વર્ણન કરું તો કદાચ બીજા સૌની યાતનાને જાણે વાચા આપતો હોંઉ એવું લાગે. થયું, આ લખવાથી જેમ મારું દુઃખ ઓછું થશે તેવી જ રીતે વાંચનારાના હૃદયમાં જે બાંકોરા પડ્યાં હશે તે પણ કદાચ પૂરાશે. જેમ લાગણી મને મારાં માતા-પિતા માટે હતી તેવી જ કે તેનાથી પણ અનેકગણી વધુ લાગણી, કેટલાય લોકોએ મનમાં દબાવી રાખી હશે, અને આમ કદાચ મારા દુઃખની વાતો આવી વિસ્તૃત વિગતમાં વાંચશે તો કદાચ એમનું દુઃખ થોડું હળવું થશે.
લેખકે પુસ્તક એ રીતે લખ્યું છે કે તેઓ તેમના પુસ્તક લખવાના આ પ્રયોજનમાં સફળ થાય છે.
આ પુસ્તક વિશિષ્ટ રીતે લખાયું છે. તેમાં કલ્પના છે, સ્વપ્ન છે, ભાસ-આભાસ છે, વિદાય પામેલાં માતા-પિતા સાથેનો સંવાદ છે, અતીતનું અજવાળું છે અને પીડાનું અંધારું પણ છે. તેને તમે કોઈ ચોક્કસ સ્વરૂપમાં બાંધી ના શકો તેવું આ પુસ્તકનું કાઠું-રૂપ છે.
એક પિતા-પુત્રનો સંવેદનશીલ સંબંધ અને એ સંબંધની અનેક સૂક્ષ્મ સંવેદનાઓ આ પુસ્તકમાં છે.
એકવીસમી સદીની નિયતિ છે કે લાખો માતા-પિતા પોતાનાં સંતાનોથી વિમુખ થઈ ગયાં છે, અળગાં થઈ ગયાં છે. આવો અલગાવ ક્યારેક કેટલો મોટો લગાવ હોય છે તેની આ રસપ્રદ કથા છે. આપણે વતન ઝૂરાખાની ઘણી વાતો-વાર્તાઓ વાંચી છે, સાંભળી છે. તેમાં આ શિરમોર છે. માતા-પિતાના ઝૂરાપાને શબ્દો દ્વારા શ્રેષ્ઠ રીતે વ્યક્ત કરતો આ નિબંધસંગ્રહ ગુજરાતી ભાષા-સાહિત્યને સમૃદ્ધ કરશે તે નક્કી.
તુલસીપત્ર :
વિયોગની તીવ્ર અભિવ્યક્તિ ક્યારેક મિલન કરતાં પણ વધારે સુખકર બનતી હોય છે.

 https://www.facebook.com/ramesh.tanna.5/posts/10154534123572893