કંટેન્ટ પર જાઓ

ગઝલકાર ડોક્ટર મહેશ રાવલ હ્યુસ્ટનમાં- શ્રી.નવીન બેન્કર

મે 25, 2017

 

છબી સૌજન્ય::શ્રી જયંત પટેલ અને શ્રી પ્રશાંત મુન્શા

                                   ગઝલકાર ડો મહેશ રાવલ વિવિધ ગઝલો રજૂ કરતા.. હ્યુસ્ટન ગુજરાતી સાહિત્ય સરિતાની ૧૭૫મી બેઠક, શનિવાર ને ૨૦મી મે ૨૦૧૭ની સાંજે, ૪ થી ૭ દરમ્યાન સુગરલેન્ડના માટલેજ રીક્રીએશન સેન્ટરના હોલમાં, લગભગ ૬૦ જેટલા  સાહિત્યરસિકોની હાજરીમાં યોજાઈ ગઈ. આ બેઠકના મુખ્ય મહેમાન, બે એરીઆના ફેમીલી ફિઝીશિયન અને ગઝલકાર ડોક્ટર મહેશ રાવલ હતા. કાર્યક્રમનું સંચાલન શ્રી. વિજય શાહે સંભાળ્યું હતું.

શ્રી નીતિન વ્યાસ, વિજય શાહ, ડો મહેશ રાવલ અને સતીશ પરીખ

મહેશભાઇનું ફૂલહાર થી સન્માન કલાગુરુ મુકુંદભાઇ ગાંધી અને ગુ. સા. .નાં સતીશભાઈપરીખ દ્વારા

મહેશભાઇનું સન્માન કાવ્ય પ્રદીપભાઇ બ્રહ્મભટ્ટ અને કાવ્ય સંગ્રહકલમને કરતાલેથી દેવિકાબેન ધ્રુવ દ્વારા

નયનાબેન શાહે પ્રાર્થનાથી શરૂઆત કર્યા બાદ, સંસ્થાના પ્રેસિડેન્ટ શ્રી. સતીશ પરીખે આવકાર પ્રવચન કરતાં, સંસ્થાની ૧૬ વર્ષની પ્રવૃત્તિઓનો ચિતાર આપ્યો. ૧૨૦૦૦ પાનાના મહાગ્રંથનો પણ ઉલ્લેખ કર્યો. અને દેવિકાબેન ધ્રુવના હાથમાં માઇક સોંપી દેતાં, શ્રી. મહેશ રાવલનો પરિચય આપવા કહ્યું.

 

દેવિકાબેન ધ્રુવે શ્રી. મહેશ રાવલનો પરિચય આપતાં કહ્યું કે શ્રી. રાવલ સાહેબ,વ્યવસાયે ફેમીલી ફીઝીશિયન છે અને કેલિફોનિયાના ફ્રીમોન્ટમાં રહે છે. તેઓશ્રી. ચાર દાયકાથી ગઝલો લખે છે. મૂળ સુરેન્દ્રનગરના ઔદિચ્ય ઝાલાવાડી બ્રાહ્મણ. શિસ્ત ના આગ્રહી. ખોટું કરવું નહીં અને સહેવું પણ નહીં,એવા સંસ્કારોથી બધ્ધ. અમૃત ઘાયલને પોતાના ગુરૂ માને છે. કૈલાસ પંડીતની ગઝલોમાંથી પ્રેરણા લઈને લખતા થયા. વિકસતા, વિસ્તરતા અને નિખરતા ગયા. તેમના ચાર ગઝલ સંગ્રહો– ‘તુષાર’ (૧૯૭૮), ‘અભિવ્યક્તિ’ (૧૯૯૫), ‘નવેસર’ ( ૨૦૧૫),  અનેખરેખર’. એક ઓડીયો સીડી –‘ શબ્દસર’ . શ્રી. મનહર ઉધાસના બબ્બે આલ્બમોમાં એમની ગઝલોને સ્થાન મળ્યું છે. રજૂઆતની આગવી શૈલી, રદીફકાફિયાનું નાવિન્ય એ તેમની ઓળખ છે. શુધ્ધ છંદની ગૂંથણી. સીધી સાદી તળપદી અને બોલચાલની ભાષા છતાં ધારદાર, ચોટદાર શબ્દોથી બનેલા શેરો માટે શ્રી. રાવલસાહેબ જાણીતા છે. અમદાવાદરાજકોટના દૂરદર્શન પર કાવ્યપઠન ઉપરાંત મુશાયરાના સંચાલન પણ તેમણે કરેલા છે. કેલિફોર્નિયામાં તેમના સર્જન માટે સન્માન પણ કરવામાં આવ્યું.

દેવિકાબેન ધ્રુવે એમના વક્તવ્યના અંતમાં શ્રી. મહેશ રાવલ માટે લખેલી પોતાની ચાર પંક્તિઓ કહી હતી

ગઝલનો બાગ મહેકાવી સભામાં આજ આવ્યા છે

મજલ કાપીને મન માપી સભામાં આજ આવ્યા છે.

ખબર ના હો જો તમને તો કહી દઉં, વાત છાની એ,.

કે  કિસ્સા લાગણીના લઈ સભામાં આજ આવ્યા છે.

 

ત્યારબાદ, હ્યુસ્ટનના ઘણાં બધાં સર્જકોને ગુજરાતી ફોન્ટ્સ આપીને લખતા કરનાર અને એમેઝોન પર પ્રતિષ્ઠા અપાવનાર શ્રી. વિજય શાહે કાર્યક્રમનો દૌર સંભાળ્યો. સૌ પ્રથમ ગુજરાતી નાટ્યકલા વૃંદના પ્રેસિડેન્ટ અને નાટ્યકાર શ્રી. અશોક પટેલને પોતાની કૃતિ રજૂ કરવા આમંત્રણ આપ્યું.

 

આટલી તાઝગી ના હોય કદી સવારમાં

એ નક્કી મારા સ્વપ્નમાં આવ્યા હશે. “—

થી શરૂ કરીને  શ્રી. બિપીન પટેલનું એક કાવ્ય વાંચી સંભળાવ્યું.

 

શૈલાબેન મુન્શાએ કોઇ પાછુ વળી જાયશિર્ષક નીચી એક સુંદર કાવ્ય સંભળાવ્યું.

ખોલું કમાડ હૈયાના, ને કોઇ પાછુ ફરી જાય.

આવીને ઉંબરે દિલના ને કોઇ પાછું ફરી જાય

ચાલતા રસ્તે મળે કદી અણજાણ મુસાફર,

નજરૂં મળે ના મળે, દિલની વાત કળી જાય…”

 

દેવિકાબેન ધ્રુવે પોતાની કૃતિ રજૂ કરી– ‘ तो बात बन जाये.’

નજર તારી મળે પળભર અગર, तो बात बन जाये.

નયન સમજે બધું હરદમ અગર तो बात बन जाये.

હજારો કંસ, કાળીનાગ ને  કૌરવ  કરોડો છે,

ફરી કર ધર્મને પગભર અગર, तो बात बन जाये.

 

 હ્યુસ્ટનના ૯૬ વર્ષની વયના કવિ શ્રી. ધીરૂભાઇ શાહે વર્ષો પહેલાં કવિઓની અને ગઝલકારોની શું સ્થિતિ હતી અને અમદાવાદના રસ્તાઓ કેવાં હતાં એને લગતી રચના રજૂ કરી. હ્યુસ્ટનના કવિ, ગઝલકાર, નાટ્યઅભિનેતા અને ગાયક એવી બહુમુખી પ્રતિભા ધરાવતા, ‘મનુજ હ્યુસ્તોનવીને નામે લખતા કવિ શ્રી. મનોજ મહેતાએ પોતાની ગઝલ કુતૂહલરજૂ કરી.

 

પાપ અહિંયા કર્યે જાય છે એટલા, જાય નહાવા પછીથી બનારસ હવે.

ધડકનો શ્વાસનો એક્તારો બની, જીવન સંગીતનો ઘુંટશે રસ હવે.

સત્યને, શીવને, સુંદરમને ભજતાં, જીવ, તું શીવ થઈ અનંતે વસ હવે.

રાખ આકાર, નિતનવા સ્વાંગમાં ભલે, જાણું છું, તું નિરાકાર છે બસ હવે.”

 

સંસ્થાના ટ્રેઝરર એવા શ્રી. મનસુખ વાઘેલાએ ગદ્યસર્જનમાં ચાર દ્રષ્યોની વાત કહી.

બીજા સર્જકોપ્રવિણાબેન કડકિયા, નીરાબેન, વિનોદ પટેલ અને નુરૂદ્દીન દરેડીઆએ પણ હ્રદયંગમ રચનાઓ રજૂ કરી હતી.

સાડા પાંચ વાગ્યે, વિરામમાં બધાંને ચાહ, બિસ્કીટ અને જ્યુસનો અલ્પાહાર આપ્યા પછી કાર્યક્રમનો દૌર, આજના આમંત્રિત ગઝલકાર  ડોક્ટર શ્રી. મહેશ રાવલે સંભાળતાં કહ્યું કેહું તો પરંપરાનો માણસ છું. ઘાયલ અને મરીઝ ની સ્ટાઇલનો..

 

એ શોખ છે, આજીવિકાની લાચારી નથી.

મારી ગઝલ કંઈ કોઇની ઓશિયાળી નથી.”

જાહોજલાલી છે નિજાનંદી ખુમારની,

કંઈ જીહજૂરીની ઉઘાડી નાદારી નથી.

 

એક દબંગ સ્ટાલની ગઝલ પણ શ્રોતાઓને ખૂબ ગમી હતી.

 

વિકસવું છે તો વિકસવાનું વટથી.

વરસવું છે તો વરસવાનું વટથી.

નિજાનંદે લખવું તો લખવું વટથી

મહેશત્વ નહીં છોડવાનું મહેશ,

જીવ્યા એવી રીતે મરવાનું વટથી.”

બહુ ગમેલી અને પ્રેક્ષકો એ વારંવાર તાળીઓથી વધાવેલી તેમની કેટલીક કૃતિઓ

 

નિઃશબ્દતા અને શબ્દ વચ્ચે લાગણી મુકી દ્યો,

લાગણી પણ શાંત નહીં, બેબાકળી મુકી જુઓ,”

 

હું હવે મારી દશાની વાત પણ કરતો નથી.

કેમ છો? પૂછી જનારા ક્યાં મઝામાં હોય છે?

 

નમ્યું જો ક્યાંય મસ્તક, તો નમ્યું છે લાગણી ખાતર

ખપે ગરજાઉમાં, એવી ગરજ ક્યાં સાવ રાખી છે!

 

લખું છું એ ગમે છે, ને ગમે છે એ લખું છું હું

કરો જે અર્થ કરવો હોયે, છે એ લખું છું હું

 

પ્રલંબ લયમાં લખાયેલી એક ગઝલ જુઓ

 

ધારણાથી પર થતાં બહુ વાર લાગે છે,

બુંદને સાગર થતાં બહુ વાર લાગે છે.

કંઇ બધાં સમજી શકે નહીં આંખની ભાષા,

એકલું સાક્ષર થતાં બહુ વાર લાગે છે.

જિન્દગીનો અર્થ હું એમ સમજ્યો કે,

પુષ્પથી અત્તર થતાં બહુ વાર લાગે છે.

 

અત્રે , શ્રી. રાવલે રજૂ કરેલી બધી કૃતિઓ રજૂ કરવી શક્ય નથી તેથી એટલું જ કહીશ કે પૂરા દોઢ કલાક સુધી શ્રી. મહેશ રાવલે કાઠિયાવાડી, મીઠ્ઠી અને તળપદી ભાષામાં એટલી બધી કૃતિઓ સંભળાવી કે શ્રોતાગણે ઘણી રજૂઆતો પર તાળીઓના ગડગડાટ અને ક્યારેક તો સ્ટેન્ડીંગ ઓવેશન આપીને તેમને વધાવી લીધા હતા. તેમની વેબ સાઇટ http://www.drmahesh.rawal.us

શ્રી મહેશભાઇ ગુ સા.સ. કારોબારી નાં હાલના કાર્યકરો સાથે.

કાર્યક્રમના અંતમાં આભારવિધિ અને ગ્રુપ ફોટા બાદ સૌ વિખરાયા હતા.

સૌના માનસપટ પર સંવેદનાની એક સચ્ચાઈનો રણકો પડઘાતો હતો.

 

અસ્તુ.

નવીન બેંકર

 

 

શ્રધ્ધાંજલી-જનક નાયકને ‘હિપ હિપ હુર્રે’ કહીને આખરી વિદાય અપાઈ

એપ્રિલ 16, 2017

સાહિત્યિક સાંસ્કૃતિક પ્રવૃત્તિઓના તીર્થસ્થાન ‘સાહિત્ય સંગમ’ના પ્રણેતા
જનક નાયકને ‘હિપ હિપ હુર્રે’ કહીને આખરી વિદાય અપાઈ

સૂરત તા. ૧૬: ‘મિત્રો અને સ્નેહીઓના ખભા પર મારો મૃતદેહ જાય ત્યારે કોઈ ઉદાસ ન હોય, કોઈની આંખમાં આંસૂ હોય અને હું વિદાય લઉં એ મને ન ગમે. હું જાઉં ત્યારે મને હસ્તે મોઢે વિદાય કરજો, બધાં એક જ સુરમાં ‘હિપ હિપ હુર્રે’ બોલાવજો. ત્યારે મારો જીવનનો ઉત્સવ પુરો થયો હોય એવું મને લાગશે.’ આવી લાગણી હંમેશા પ્રેરણાના પિયુષ પાતા લેખક, કેન્સર પીડિત અને આંખ સામે મોત આવી ગયા પછી જનક નાયકે છેલ્લી ઈચ્છા રૂપે પ્રગટ કરી હતી. અને બન્યું પણ એવું જ. તેમના મૃતદેહને સાહિત્યિક સાંસ્કૃતિક પ્રવૃત્તિઓના તીર્થસ્થાન સમા સાહિત્ય સંગમના પ્રાંગણમાંથી જહાંગીરપુરાના સ્મશાન ગૃહે લઇ જવા રથ ઉપડ્યો ત્યારે તેમના મિત્ર નરેશ કાપડીઆએ કહ્યું, ‘આપણો વહાલો મિત્ર જઈ રહ્યો છે, કેન્સર જીતી ગયું છે, પણ જીવન હારી ગયું નથી. જનક વિચારપુરુષ હતો અને તેના વિચારોથી તે જીવંત જ રહેશે. તેણે આદરેલી સાહિત્યિક-સાંસ્કૃતિક પ્રવૃત્તિઓ જારી રાખીને જ આ દોસ્તને કાયમી યાદ કરીશું. આવો તેને હસતા મોઢે વિદાય કરીએ.’ ત્યાર બાદ હાસ્ય થેરાપીના નિષ્ણાત કમલેશ મસાલાવાલાએ રડતા રડતા સૌને હસાવ્યા અને સેંકડો સ્નેહીઓ, વડીલો અને મિત્રોના સામુહિક ‘હિપ હિપ હુર્રે’ના નાદ સાથે રથે સ્મશાન ગૃહ તરફ પ્રયાણ કર્યું હતું,
તેમના ભાઈ કિરીટ નાયકે જાહેર કર્યું કે મંગળવાર, તા. ૧૮ એપ્રિલની સાંજે પાંચથી સાત દરમિયાન અનાવિલ સમાજની વાડી, મજુરા ગેટ મુકામે જનક નાયકની પ્રાર્થના સભા યોજાશે. સ્મશાન ગૃહમાં પૂર્ણ શાંતિથી અને મિત્રો દ્વારા મૌન પ્રાર્થના બાદ પુત્ર ચિંતન નાયકે પિતાના નશ્વર દેહને ગેસ ચેમ્બરને હવાલે કર્યો હતો.
જાણીતા લેખક-કવિ-આયોજક જનક નાયકનું રવિવારે સવારે નવ કલાકે ચૌટાબજારની સૂરત જનરલ હોસ્પિટલમાં કેન્સરની બીમારીને કારણે નિધન થયું હતું. તેઓ ૬૩ વર્ષના હતા.
જનક નાયકને આખરી વિદાય આપવા માટે શહેરના સાહિત્યિક-સાંસ્કૃતિક-શૈક્ષણિક જગતના તથા જાહેર જીવનના અનેક અગ્રણીઓ હાજર રહ્યાં હતાં. સાંસદ દર્શનાબેન જરદોષ ખાસ ઉપસ્થિત રહ્યાં હતાં. જનક નાયકના નિધનને તેમના પિતા અને નગરબાપા સમાન નાનુભાઈ નાયકે પોતાને કદી ન પુરી શકાય એવી ખોટ રૂપે અને તેમને અંતીમ આશિષ આપવા આવેલાં ભગવતીકુમાર શર્માએ સુરતની સાહિત્યિક પ્રવૃત્તિ વિધવા થઇ હોવાનું વર્ણવ્યું હતું. જનક હંમેશા પોતાને ભગવતી કુમાર શર્માના માનસ પુત્ર હોવાનું વર્ણવતા હતા.
હાજર રહેલાં સૌ કોઈએ જનકભાઈએ સાહિત્ય સંગમના નેજા હેઠળ કરેલી પ્રવૃત્તિઓને દિલ ખોલીને વખાણી હતી. સૌએ આજે એક ‘લાઈવ વાયર’ શમી ગયો હોવાની લાગણી અનુભવી હતી.
સાહિત્યકારો રવીન્દ્ર પારેખ, ડૉ. મુકુલ ચોકસી, ડૉ. રઈસ મનીયાર, ડૉ. પ્રફુલ્લ દેસાઈ, ડૉ. દિલીપ મોદી, બકુલેશ દેસાઈ, ગૌરાંગ ઠાકર, ડૉ. વિવેક ટેલર, કિરણસિંહ ચૌહાણ, પ્રજ્ઞા વશી, યામિની વ્યાસ, એષા દાદાવાલા, પંકજ વખારિયા સહિતના અનેક કવિ-લેખક મિત્રો અને સાહિત્ય પ્રેમીઓએ વિદાય આપી હતી.
સાંસ્કૃતિક પ્રવૃત્તિઓ સાથે સંકળાયેલા કપિલદેવ શુક્લ, નરેશ કાપડીઆ, પ્રો. સોનલ વૈદ્ય-કુલકર્ણી, દિલીપ ઘાસવાલા સહિતના કલાકારો, સાહિત્ય સંગમની ગીત-સંગીતની પ્રવૃત્તિઓ સાથે સંકળાયેલા સેંકડો કલાકારોએ પોતાના રાહબર ગુમાવ્યાનો અફસોસ વ્યક્ત કર્યો હતો.
શિક્ષણ જગતના અગ્રણીઓ પૈકી કુલપતિ ડૉ. દક્ષેશ ઠાકર, પૂર્વ કુલપતિ બી.એ. પરીખ, સૂર્યકાંત શાહ, સાર્વજનિક એજ્યુકેશન સોસાયટીના ઉપાધ્યક્ષ કમલેશ યાજ્ઞિક, પૂર્વ અધ્યક્ષ રૂપીન પચ્ચીગર, ડૉ. અશ્વિન દેસાઈ, અને અનેક શાળા- કોલેજના આચાર્ય મિત્રોએ વિદાય આપી હતી.
૧૩ ઓગસ્ટ, ૧૯૫૪ના રોજ મુંબઈમાં જન્મેલા જનક નાયક એમ.એ. બી.કોમ. અને નેચરોપેથ હતા. સાહિત્ય, બાળસાહિત્ય, લેખન-વાચન, મનોવિજ્ઞાન તથા સંગીત એ તેમના ગમતાં વિષયો હતાં, જેમાં તેમણે ઊંડાણપૂર્વક ઘણું કાર્ય કર્યું હતું. ગુજરાતી સાહિત્ય પરિષદના તેઓ વિકાસ મંત્રી અને નર્મદ સાહિત્ય સભાના મંત્રી હતા. સાહિત્ય સંગમ અને સાહિત્ય સંકુલ વતી તેમના પ્રકાશિત થયેલાં પુસ્તકોની સંખ્યા સવાસો જેટલી મોટી છે. ‘સંવેદન’ અને ‘સુખી જીવન’ માસિક દ્વારા તેઓ હજારો પરિવારને સાહિત્ય તરફ વાળવાનો સતત પ્રયાસ કરતા હતા. ગુજરાતમિત્ર દૈનિકમાં વર્ષોથી પ્રગટ થતી તેમની સાપ્તાહિક કોલમ ‘મનના મઝધારેથી’ દ્વારા તેઓ ઋજુ સંવેદનાઓ પ્રગટાવતા અને માનવ વ્યવહારોને ચર્ચાની એરણે ચકાસતા.

બે વર્ષ પહેલાં પોતાના જીવનના સાંઠમાં વર્ષ પ્રવેશની ઉજવણી તેમણે ૬૦ શાળાઓમાં જઈને ૭૫ હજારથી વધુ બાળકોને વાર્તા કહીને કરી હતી. બાળકોને વાર્તા કહેવાની સાથે તેઓ વાર્તા લખાવતા, બાળકો વાર્તા કહેતાં થાય, તેની ચર્ચા અને પ્રશ્નોત્તરી કરતા થાય તે માટે તેઓ પ્રવૃત્ત રહેતા. શિક્ષણ શાસ્ત્રી ડૉ. ચંપકલાલ શાહ તેમને ‘આજના બાળકોના ગીજુભાઈ બધેકા’ રૂપે વધાવતા હતા. અનેક વાર્તા સ્પર્ધાઓનું તેમણે આયોજન કર્યું છે અને સાહિત્ય સંગમમાં નિયમિત નવોદિત કવિઓ-લેખકો માટે કાવ્ય-વાર્તા શિબિરો તેઓ યોજતા રહ્યા હતા. તે ઉપરાંત સાહિત્યની ગોષ્ઠીઓ, કવિ મિલન, લેખક મિલન, ગઝલ શિબિર, નાટ્ય શિબિર, નવલકથા સત્ર, હાસ્ય પુસ્તકોના સત્ર, જાણીતા સાહિત્યકારોના આખ્યાનો, પ્રશ્નોત્તરી, જન્મ જયંતિ ઉજવણી તેઓ યોજતા હતા.
જીવન વિકાસ, બાળસાહિત્ય, નવલકથા, સામન્ય જ્ઞાન, નવલિકા સંગ્રહો, ચિંતન-ચર્ચા, મનોવિજ્ઞાન, સ્વેટ માર્ડન પ્રકારના ગુજરાતી પુસ્તકો સહિતના આંતરિક સૌંદર્યને પ્રગટ કરતા સવાસોથી વધુ પુસ્તકો તેમણે લખ્યાં છે, જેમાંના ઘણાં પુસ્તકોની અનેક આવૃતિઓ પણ થઇ છે. તેમના પુસ્તકો ઠાલો શબ્દ વિલાસ ન રહેતા અનેકોના જીવનને નવો, રચનાત્મક રાહ દેખાડનાર સાબિત થયાં છે. અનેક લોકોએ તેમના પુસ્તકો થકી પોતાનું જીવન સુધાર્યું હોવાનું જણાવ્યું છે. ‘માણસ ઉર્ફે માણસ’ પુસ્તકમાં સુરતના આજના સમાજના સંસ્કારપુરુષોના પરિચય જનકે રોચક શૈલીમાં કરાવ્યા છે.

જનક નાયકના અસંખ્ય પ્રશંસકો છે. તેમને સાહિત્ય જગત અને સામાજિક જગત તરફથી અનેક માન-સન્માન મળ્યાં છે. ૧૯૯૪માં તેમને નવચેતન ચંદ્રક, ‘વ્હોટ એન્ડ વ્હાય ગ્રંથાવલી’ માટે ૧૯૯૮નો ગુજરાત રાજ્ય સાહિત્ય પરિષદનો એવોર્ડ, ‘ચિ. ઇશાનને’ નવલકથા માટે વર્ષ ૨૦૦૦નો નંદશંકર ચંદ્રક, ‘નાનુબાપાની વિજ્ઞાન વાર્તાઓ’ માટે ૨૦૦૨નો ગુજરાત સાહિત્ય અકાદમી એવોર્ડ અને ગીજુબાઈ બધેકા પારિતોષિક, ‘એક હતો હકલો’ માટે ૨૦૦૧નો નવચેતન ચંદ્રક અને સરોજ પાઠક સ્મૃતિ પારિતોષિક, ૨૦૦૨માં ટાગોર ઇન્ટરનેશનલ કલ્ચર એન્ડ લિટરેચર એવોર્ડ, ૨૦૦૨માં ‘ઉજાસ’ સામયિક દ્વારા સાહિત્યિક પ્રવૃત્તિઓનો એવોર્ડ, ૨૦૦૭માં ગુજરાત સાહિત્ય અકાદમી દ્વારા બાળવાર્તા રજત ચંદ્રક, ૨૦૦૮માં ‘જોડાક્ષર વગરની વાર્તાઓ’ના ૨૫ પુસ્તકોના સંપુટમાં પશુકથાઓના પાંચ પુસ્તકો માટે ગુજરાત સાહિત્ય અકાદમીનો બાળપુસ્તક માટેનો એવોર્ડ, ૨૦૦૮માં સેહરા ટાઈમ્સનો પ્રાંત એવોર્ડ, ૨૦૧૧માં નવલકથા ‘અવઢવ’ માટે ગુજરાતી સાહિત્ય અકાદમીનું શ્રેષ્ઠ પુસ્તક માટેનું પારિતોષિક, ૨૦૧૨માં મનોવૈજ્ઞાનિક વાર્તાઓ ‘ડર’ માટે હ્યુમન સોસાયટી ઓફ ઇન્ડિયાનો ધૂમકેતુ એવોર્ડ સહિતના સન્માનો જનક નાયકને મળ્યાં હતા. તેમના અનેક પુસ્તકોના હિન્દી, મરાઠી અને અંગ્રેજીમાં અનુવાદો થયાં છે.

મનની મોસમમાં મહાલતા રાહુલભાઇ શુક્લ

માર્ચ 17, 2017

"બેઠક" Bethak

જરા વિચાર કરીએ તો સમજાશે મનની મોસમ માણવાની મઝા કાંઈ અલગ છે. મન વિરાનાને મઘમઘતો બનાવી શકે છે.એજ મન હરીભરી મોલાતોમાં કોઈની ખામીથી નિરસતા, વેદના પણ ભરી શકે છે. આપણે મનની મોસમાં ખીલતા વસંત ની વાત કરી પણ ક્યારેક મનની મોસમમાં માણસ મનને ખાલી પણ કરે છે. મન,અને મનના ગજવાના કે ઘણી વાતોના જવાબ નથી હોતા, પણ હું જેને અમદાવાદમાં મળી હતી તે વ્યક્તિને મળ્યા પછી અનેક સવાલ જરૂર ઉભા થાતા, ન્યુ જર્સીના સફળ ઉદ્યોગપતિ અને નીવડેલા વાર્તાકાર રાહુલભાઈ શુક્લ એક ઉત્તમ વક્તાને સાંભળતી વખતે વિચાર આવ્યો કે નવી અમેરિકન વાતાવરણમાં  જીવતા, કોમ્પ્યુટરમાં વિચરતા, ફોટોગ્રાફીથી સૌંદર્ય નિહાળતા અને બોલીવુડને અને ગીતોને  ચાહતા અને વ્યસ્ત પ્રોફેસનલ જીવન જીવતા આ વ્યક્તિના ધબકારા આટલા સંવેદનશીલ અને ધબકતા કેવી રીતે છે? એક ઉધોયપતિ અને ટેકનોલોજી ની વ્યક્તિ જિંદગીના અસ્તિત્વની વાત કરી શકે.દુનિયાના ૯૮ ટકા એરોપ્લેનમાં એમની કંપનીના જ પાર્ટ્સ વપરાય છે. એવી વ્યક્તિ એ એક હસ્યવાર્તાની રજૂઆત કરી ને એવી ઉડાન પર લઇ જાય…

View original post 279 more words

મનની મોસમમાં ખીલતા જયશ્રીબેન મર્ચન્ટ

માર્ચ 17, 2017

"બેઠક" Bethak

મોસમનો સ્વભાવ ખીલવાનો છે પણ મોસમ આવે ત્યારે મુજવણ લાવે ત્યારે.શું .?હા સવાલોનું તોફાન સર્જે છે ! મનની મોસમનું ખીલવું શું કરું? પ્રેમના પડઘાને પડદામાં કહો, કઈ રીતથી રાખવા? સાવ કુંવારી ને જાદુભરી હવાનું શું કરું? બારાખડી સ્પર્શની  કેવી રીતે ઉકેલી શકાય ?હાજરી વિનાના પણ આશ્લેષ અને આલિંગન આપે ત્યારે  શું કરવું ,અહી પ્રશ્ન જ પ્રેમનું જતન કરે છે. જેણે પ્રણયને શૃંગારના કંકુ-ચોખાથી પોંખ્યા છે , પોતાને ઓતપ્રોત કરીને પ્રેમની દરેકે દરેક ક્ષણોને જાદુભરી બનાવીને મ્હાલી છે એવા બે એરિયાના કવયિત્રી જયશ્રીબેન મર્ચન્ટ,એક સંવેદનાથી ભરપુર  વ્યક્તિત્વ છે ,પ્રેમાળ માતા, પ્રેમાળ પત્નીએ વિજ્ઞાનની લેબમાં પ્રેમનું શબ્દોમાં રૂપાંતર કરી પ્રેમને લીલોછમ રાખ્યો છે, પતિના સ્નેહને હૃદયમાં  ટહુકો કરતો  હજી પણ માણે છે માટે જ  એમના પ્રેમ કાવ્યોમાં સચ્ચાઈ અને અનુભૂતિનું ઊંડાણ છે. કવિતામાં લાગણીની શિખરની ટોચ જેવી તીવ્રતા છે.ગળાબૂડ પ્રેમ કરતી વ્યક્તિ છુપી રહેતી નથી તેવુ જ  જયશ્રીબેનનું. છે તેમના આંસુ ચાડી ખાઈ આધાર આપે છે.એમને પહેલીવાર ક્યારે મળી હતી યાદ નથી…

View original post 745 more words

મનની મોસમનો સભાન માણસ ડૉ.દિનેશ શાહ

માર્ચ 17, 2017

"બેઠક" Bethak

મનની મોસમ એટલે ઊર્મિ કલ્પના અને સંવેદનાથી ખીલવું ,પણ એક વૈજ્ઞાનિક જે તર્ક અને હકીકતની ભાષા સમજે એને શબ્દ માં રસ ક્યાંથી ઉપજે ?ના એવું નથી મન વિરાનાને મઘમઘતો બનાવી શકે છે. એજ મન હરીભરી મોલાતોમાં શબ્દો સર્જી ઉષ્મા ભરી શકે છે.ગુજરાતી શબ્દને અમેરિકન વાતાવરણમાં જેણે સેવ્યો છે, જેની કારકિર્દી માટે દરેક ભારતીય ગૌરવ લે છે, એવા ડૉ. દિનેશભાઈ શાહ સાથે મારી પહેલી મુલાકાત એમના બેન પદ્મામાસી  અને બનેવી કનુભાઈને ત્યાં થઇ, પદ્માંમાંસી અને કનુભાઈ શરૂઆત થી જ મારી પ્રવૃતિના બળ હતા અને છે, પહેલવેલી વાર જ મળી,કોઈ કવિ સુટબુટ માં હોય તેવી કલ્પના તો  ક્યાંથી હોય પછી ખબર પડી કે એતો વૈજ્ઞાનિક છે શિક્ષણ ક્ષેત્ર એમનું આગવું યોગદાન છે.મને એમની સરળતા અને સહજતા સ્પર્શી ગઈ,જીવનમાં કેટલી મોસમ એવી હોય છે જે અજાણતા જ ખીલે છે,ખુબ વાતો કરી એમની અંદરના કવિને મળી,ત્યારે દિનેશભાઈને  “બેઠક”માં આવવાનું આમંત્રણ આપ્યું,બધાનો પહેલો પ્રશ્ન હતો કવિતા કેમ લખવી ? જવાબ સુંદર  હતો, સહજ શબ્દોને વાંચન…

View original post 562 more words

મનની મોસમમાં ખુમારીનો માનવી ડો.મહેશ રાવલ

માર્ચ 17, 2017

"બેઠક" Bethak

 “ગમતાંને  ગમતું   દીધું  છે!
બીજે  ક્યાં  નમતું દીધું  છે!….ડૉ,મહેશ રાવલ 

મનની મોસમ માણવાની મઝા કાંઈ અલગ છે અને બધાની માણવાની રીત પણ નોખી જ હોય છે એટલે જ મન  માનવીને હર્યોભર્યો રાખે છે. વિરાનાને મઘમઘતો બનાવી શકે છે,કોઈ માનમાં, તો કોઈ સ્વમાનમાં મનની મોસમ માણે છે.આવા સ્વમાનથી જીવતા ડૉ મહેશ રાવલ ને  ૨૦૧૨ માં મળી, કેમ છો? ની વ્યહવારિકતા પતાવી મેં કહ્યું ખુબ સરસ લાખો છો આપની કવિતા “શબ્દનુસર્જન”  મારા બ્લોગ પર મુકું છું ઘણા પસંદ કરે છે. જવાબ આવ્યા મુકો એનો વાંધો નથી પણ મારું નામ મહેશ રાવળ નથી “રાવલ” છે એની નોથ લઇ લ્યો, મારુ નામ ખોટી રીતે લખાય તે મને મંજુર નથી .બે ક્ષણ માટે હું વિચારમાં પડી ગઈ  આટલો તિખારો, અનેક સવાલ ઉપજી ગયા.આટલું સારુ લખતો વ્યક્તિ નામને જીવાડવાની મથામણ કેમ કરતો હશે ?હું એમની પ્રશંસા કરું છું અને આમ કેમ વાતો કરે છે ?પછી તો વારંવાર મળવાનું થયું ફ્લોરીડા કવિ સમેલનમાં પણ સાથે હતા,વધારે પરિચય થતો…

View original post 686 more words

મનની મોસમ- કલમ નો ઈલમ

માર્ચ 11, 2017

"બેઠક" Bethak

હું એવું માનું છે કે દુનિયાના દરેક લેખક એક તેજ નું કિરણ છે. દરેક પુસ્તક જ્ઞાનનો ભંડાર,પછી એ કોઈ પણ ભાષામાં કેમ ન હોય ?પ્રત્યેક ભાષાની એક મોસમ હોય છે અને પ્રત્યેક મોસમનું એક સૌંદર્ય.આપણી માતૃભાષાની વાત કરું ત્યારે ગર્વ થાય પણ બીજી ભાષાનું સૌંદય પણ માણવું ગમે છે દરેક આંખની જેમ દરેક ભાષાની એક અલગ દ્રષ્ટી હોય છે. બીજી ભાષાનું  કોઈ અનુવાદ કરે છે ત્યારે મારી આંખોને નવી દ્રષ્ટી મળે છે હવે બધું વિરાટ દેખાય છે ,વધુ સ્વચ્છ..બીજી ભાષાનું પણ સૌન્દર્ય છલકાય છે. ચુપચાપ વિશ્વના એક ખૂણામાં પડેલા શબ્દો હવે ગુજરાતી ભાષા બોલે, ગુજરાતી પ્રજા વાંચે છે. જયારે  અનુવાદ થાય ત્યારે ભાષાની સીમા ઓળંગી જઈ એ સેતુ બને છે. બધાને જોડવાનું કામ કરે છે જેમ સ્પર્શની એક ભાષા હોય છે તેમ અનુવાદની ભાષા ભાવ હોય છે અનુવાદ એટલે ફેલાયેલી એક નવી ડાળખી છે મૂળ સાહિત્ય તો એની ભાષામાં એક બંધ હોય છે સ્થીર એની જમીનમાં જડાયેલું પણ અનુવાદની ફેલાયેલી…

View original post 1,239 more words

મનની મોસમનો માનવી -બાબુ સુથાર

માર્ચ 11, 2017

"બેઠક" Bethak

બાબુભાઈનું  એક પોતાનું એક જુદું જગત છે.પ્રત્યેક મોસમને એની સુંદરતા હોય છે જેમ પ્રત્યેક માણસને પોતાનું સ્વરૂપ હોય એમ… જેને હું મનની મોસમ કહીશ ,બાબુભાઈના  મન સાથે બુદ્ધી સંકળાયેલી છે.તેઓ એક સર્જક તરીકે  મસ્તી ભર્યો અને  બિનધાસ્ત પણ…હાસ્યની સૂઝ પણ છે અને પોતા પર હસી જાણે છે માટે  મને એ ચન્દ્રકાન્ત બક્ષી જેટલા ગમે છે.(મસ્કા નથી ) જ્ઞાન ખુબ છે માટે શબ્દોને રમાડી જાણે છે.ગઈ કાલે જ એમને મળી નકારથી શરુ થતી તેમની વાતો મને સંભાળવી ગમે છે.ઇન્ડિયાની એમની વાતો સાંભળી ,ના હોય ,આમ ના ચાલે ,આમ ના લખાય વગેરે હું સાંભળું છું અને ઘણું શીખવા પણ મળે છે.કારણ પાછળ એક લોજીક છે.એમની વાતમાં એ વિદ્વતાને હંમેશા ભભરાવતા હોય છે.  હા પણ અહી કવિતા માં કહે છે તેમ, એ જોડણી અને શબ્દોનું આયુષ્ય વધારવાનું કામ એ જ અત્યારે કરે છે એમાં કોઈ શક નથી, કોઈ બે મત નથી. એટલે જ એમની નકારાત્મકતાનો છેદ આપ મેળે ઉડી જાય છે. બાબુભાઇને તાળી, પ્રસંશા…

View original post 1,279 more words

ન્યુ જર્સીના રાહુલ શુકલએ લખ્યું સંવેદનશીલ પુસ્તકઃ “વિયોગ.”-રમેશ તન્ના

ફેબ્રુવારી 23, 2017

Image may contain: 1 person Image may contain: 2 people, sunglasses and eyeglasses
માતા-પિતાના વિયોગમાં જ્યારે પુત્રને બધું “ખારું ખારું” લાગે છે…
માતા-પિતાનું મૃત્યુ કોઈ પણ ઉંમરે વસમું હોય છે. વ્યક્તિ ૭૦ વર્ષની હોય અને તેના ૯૬ વર્ષના પિતાનું અવસાન થાય તો પણ માથેથી છત્ર જતું રહ્યું હોય તેવું લાગે. ૭૦ વર્ષની વ્યક્તિના જીવનમાં ૧૦-૧૫ વર્ષ ઉમેરાઈ ગયાં હોય તેવું લાગે છે. ચાર છોકરાંની માતાની માતાનું નિધન થાય તો પણ માતા કે દાદી બનેલી દીકરી પોતે અનાથ થઈ ગયા જેવી લાગણી અનુભવે. આજે માતાપિતાની વિદાયની સંતાન પર મહત્તમ કેટલી ઘેરી અસર પડી શકે તેની વાત કરવી છે.
સ્વજનનું મૃત્યુ શોક આપે, માતા-પિતાના મૃત્યુનો શોક કે વિયોગ પીડાદાયી હોય છે.
આવા વિયોગને વ્યક્ત કરતો નિબંધસંગ્રહ વેદના અને સંવેદનાની નવી અનુભૂતિ કરાવે છે. પુસ્તકના લેખક છે રાહુલ શુક્લ. તેઓ ન્યુ જર્સીમાં વસે છે. સફળ ઉદ્યોગપતિ અને નીવડેલા વાર્તાકાર છે. ઉત્તમ વક્તા પણ ખરા. નવી ટેકનોલોજી, કોમ્પ્યુટર, ફોટોગ્રાફી અને જૂની હિન્દી ફિલ્મો અને તેનાં ગીતોના પણ ચાહક. ટૂંકમાં સંવેદનશીલ અને ધબકતા જણ.
તેમના પિતાને આખું ગુજરાત ઓળખે છે. સુરેન્દ્રનગરથી પ્રકાશિત થતા ‘સમય’ સાપ્તાહિકના સ્થાપક-વાહક ભાનુભાઈ શુક્લના એ દીકરા. રાહુલભાઈનો નિબંધસંગ્રહ ‘વિયોગ’ વેદના અને સંવેદનાથી એટલો છલકાય છે કે ગુજરાતી ભાષાનાં શ્રેષ્ઠ દસ સંવેદનશીલ પુસ્તકોની યાદી બનાવીએ તો તેમાં તેનો સમાવેશ કરવો પડે.
એવું તો શું છે આ નિબંધ સંગ્રહમાં?
માંડીને વાત કરીએ.
લેખક રાહુલભાઈનાં માતા સુશીબહેન ૯૨ વર્ષે ગયાં. તેમના પિતા ભાનુભાઈ શુક્લ ૯૪મા વર્ષે ગયા. લેખક કહે છે તેમ છેક સુધી બનેનાં વિચારશક્તિ, વિનોદ અને સમજણ અકબંધ હતાં. માતા-પિતા માટેની તેમની મજબૂત લાગણી તેમને એ પછી આમ લખવા પ્રેરે છે : “અમે માની લીધું હતું કે હજુ સુધી મૃત્યુ નથી આવ્યું તો મૃત્યુ પામવાની ઉંમર તો જતી રહી, અને હવે ક્યારેય મૃત્યુ નહીં થાય.”
“અને હવે ક્યારેય મૃત્યુ નહીં થાય” એ હૃદયભાવ, એ ઈચ્છા, એ ઝંખના લેખકને પોતાનાં માતા-પિતા માટે કેટલો તીવ્ર અને નિકટનો નાતો હતો તે બતાવે છે.
ખરી વાત તો હવે આવે છે. ૨૧મી એપ્રિલ, ૨૦૧૩ના રોજ ભાનુભાઈ શુક્લનું અમદાવાદની હોસ્પિટલમાં અવસાન થયું. ૪૨ વર્ષથી અમેરિકામાં રહેતા લેખક ૨૬ વખત વતનમાં આવેલા. દર વખતે રાહુલભાઈ સુરેન્દ્રનગર જાય ત્યારે તેમના પિતા (જેમને તેઓ ‘ભાઈ’ કહેતા) આતુરતાથી લોબીમાં બેસીને રાહ જોતા હોય. પિતા-પુત્ર વચ્ચે જબરજસ્ત લાગણી અને પ્રેમનાતો.
આ વખતે એવું ના થયું. આ વખતે લેખક અને તેમનો પરિવાર ‘ભાઈ’ના સ્થૂળ શરીરને લઈને અમદાવાદથી સુરેન્દ્રનગર ગયો. ‘ભાઈ’ એટલે કે ભાનુભાઈને કેમેરા ગમે. પત્રકાર-તંત્રી તરીકે સુરેન્દ્રનગરનાં ગામોમાં રિપોર્ટિંગ માટે રઝળપાટ કરે ત્યારે કેમેરા પોતાની પાસે રાખે અને વાપરે. ન્યુ અમેરિકામાં લેખકને ખબર પડે છે પછી તેમને ભારતમાં તો મારતે ઘોડે આવવાનું હોય છે. આવી દોડાદોડીમાં પણ સંવેદનશીલ લેખક યાદ રાખીને પિતા માટે કેમેરા લઈ આવે છે. તેમનું મન વિચારે છે કે ધારો કે હું કેમેરા ના લઈ જાઉં તો હું એવું માની રહ્યો છું કે પિતા હવે જીવતા રહેવાના નથી. તેઓ અમેરિકાથી ફાઉન્ટેન પેન પણ લાવે છે.
પિતાના પાર્થિવ દેહને અગ્નિદાહ દેવા માટે તૈયાર કરાય છે ત્યારે લેખક કેમેરા લાવીને તેમના શરીર સાથે બાંધે છે. અચાનક તેમને યાદ આવે છે કે મેમરી કાર્ડ તો નથી. તો દોડીને મેમરી કાર્ડ લઈ આવે છે. વિચારે છે કે કેમેરા વગર ભાઈ ત્યાં સ્વર્ગમાં જઈને શું કરશે ? એમને કંઈ ન્યુઝ પેપર ચાલુ કરવું હોય, સમાચાર કવર કરવા હોય તો શું કરશે ? એ પછી તેઓ મૃત પિતાની છાતી પર ‘સમય’ સાપ્તાહિકના બે અંક મૂકે છે. લામી પેન તેમના ગજવામાં મૂકે છે અને થોડા કોરા કાગળ પણ ભાઈની છાતી પર મૂકે છે. ભાઈને સ્વર્ગમાં રિપોર્ટિંગ કરવું હોય તો તકલીફ ના પડવી જોઈએ.
કોઈ રોકે છે, ટોકે છે, સમજાવે છે કે આ બધું તો બળી જશે, પણ લેખક પોતાની સંવેદનાને વળગી રહે છે.
વાચક, હવે પછીની જે વાત તમે વાંચશો એ અગાઉ ક્યારેય વાંચી ના હોય તેવી અપૂર્વ અને અનોખી વાત છે.
લેખકને પિતાની વિદાયનો મોટો અને ઘેરો આઘાત લાગ્યો. હૃદય દુઃખી થાય અને આંખો સતત રડ્યા જ કરે.
અમેરિકા જઈને લેખક અને તેમનાં જીવનસાથી મીનુબહેને પિતાનાં ચિત્રો, ફોટાનાં પોસ્ટર તૈયાર કર્યા. હૃદયદ્રાવક સ્લાઈડ-શો કર્યો. દીકરા આકાશ સાથે મળીને ન્યુ જર્સીમાં શ્રદ્ધાંજલિનો કાર્યક્રમ કર્યો. લેખકે આ બધું કર્યું પણ માતા-પિતાના વિયોગની વેદના ઘટવાનું નામ જ ના લે. આમ તો એવું કહેવાય છે કે સમય મોટી દવા છે, સમય પસાર થાય તેમ ઘા પર આપોઆપ રુઝ આવી જતી હોય છે. એપ્રિલ – મે – જૂન – જુલાઈ… સમય પસાર થતો હતો તેમ લેખકના હૃદયની પીડા વધતી હતી. લેખક ગાડી ડ્રાઈવ કરતા હોય, ફિલ્મ જોતા હોય, આકાશ સામું તાકતા હોય… તેમની આંખમાંથી ચોધાર આંસુ વહ્યા જ કરે.
અચાનક નવી સ્થિતિનું નિર્માણ થયું. લેખકને રસોઈ અત્યંત ખારી લાગવા માંડી. તેમણે પત્નીને ફરિયાદ કરવા માંડી શાક અને દાળમાં મીઠું વધારે લાગે છે. છાસ કડવી લાગવા માંડી. એ પછી તો એવું થવા માંડ્યું છે તેમનું નાક અત્યંત દૂરની સુગંધ પણ સુંઘવા લાગ્યું.
ઘણા ડોકટરોને બતાવ્યું, પૂછ્યું કે અચાનક આવું કેમ થઈ ગયું. એલર્જીના એક નિષ્ણાત ડોકટરે નાકની અંદર સુધી ઊંડે નળી નાખીને તપાસ કરીને દવા આપી. લેખકનું વજન છ પાઉંડ ઉતરી ગયું. લેખકને લાગ્યું કે તેમની સ્વાદ અને સુગંધની ઈન્દ્રિય વધુ પડતી સતેજ થઈ ગઈ હતી. એ પછી તો લેખકે જાતે જ કારણ શોધી કાઢ્યું.. કોઈ વ્યક્તિ હદ બહારનું રડે, બહુ વલોપાત કરે તો એનું શરીર ત્યારે આપોઆપ રીતે એસ્ટ્રોજન હોર્મોનનું પ્રમાણ વધારી દે.
માતા-પિતાના વિયોગમાં અમેરિકામાં રહેતા રાહુલ શુક્લ નામના પુત્ર એટલું રડ્યા, એટલું રડ્યા કે તેમને દુનિયા ખારી, વધુ ખારી લાગવા લાગી.
તો આવા એક સંવેદનશીલ પુત્રએ આ પુસ્તક લખ્યું છે. પુસ્તક લખવાનું પણ ખાસ કારણ છે : મને થાય છે તેવાં સંવેદનો મારા જેવા અનેક લોકોએ અનુભવ્યા હશે. આથી થયું કે જો હું આ યાતનાનું વિગતપૂર્વક વર્ણન કરું તો કદાચ બીજા સૌની યાતનાને જાણે વાચા આપતો હોંઉ એવું લાગે. થયું, આ લખવાથી જેમ મારું દુઃખ ઓછું થશે તેવી જ રીતે વાંચનારાના હૃદયમાં જે બાંકોરા પડ્યાં હશે તે પણ કદાચ પૂરાશે. જેમ લાગણી મને મારાં માતા-પિતા માટે હતી તેવી જ કે તેનાથી પણ અનેકગણી વધુ લાગણી, કેટલાય લોકોએ મનમાં દબાવી રાખી હશે, અને આમ કદાચ મારા દુઃખની વાતો આવી વિસ્તૃત વિગતમાં વાંચશે તો કદાચ એમનું દુઃખ થોડું હળવું થશે.
લેખકે પુસ્તક એ રીતે લખ્યું છે કે તેઓ તેમના પુસ્તક લખવાના આ પ્રયોજનમાં સફળ થાય છે.
આ પુસ્તક વિશિષ્ટ રીતે લખાયું છે. તેમાં કલ્પના છે, સ્વપ્ન છે, ભાસ-આભાસ છે, વિદાય પામેલાં માતા-પિતા સાથેનો સંવાદ છે, અતીતનું અજવાળું છે અને પીડાનું અંધારું પણ છે. તેને તમે કોઈ ચોક્કસ સ્વરૂપમાં બાંધી ના શકો તેવું આ પુસ્તકનું કાઠું-રૂપ છે.
એક પિતા-પુત્રનો સંવેદનશીલ સંબંધ અને એ સંબંધની અનેક સૂક્ષ્મ સંવેદનાઓ આ પુસ્તકમાં છે.
એકવીસમી સદીની નિયતિ છે કે લાખો માતા-પિતા પોતાનાં સંતાનોથી વિમુખ થઈ ગયાં છે, અળગાં થઈ ગયાં છે. આવો અલગાવ ક્યારેક કેટલો મોટો લગાવ હોય છે તેની આ રસપ્રદ કથા છે. આપણે વતન ઝૂરાખાની ઘણી વાતો-વાર્તાઓ વાંચી છે, સાંભળી છે. તેમાં આ શિરમોર છે. માતા-પિતાના ઝૂરાપાને શબ્દો દ્વારા શ્રેષ્ઠ રીતે વ્યક્ત કરતો આ નિબંધસંગ્રહ ગુજરાતી ભાષા-સાહિત્યને સમૃદ્ધ કરશે તે નક્કી.
તુલસીપત્ર :
વિયોગની તીવ્ર અભિવ્યક્તિ ક્યારેક મિલન કરતાં પણ વધારે સુખકર બનતી હોય છે.

 https://www.facebook.com/ramesh.tanna.5/posts/10154534123572893

 

ધ્રુવ ભટ્ટ-સાહિત્યક્ષેત્રમાં જેમનું પ્રદાન સાવ નોખું છે.

ફેબ્રુવારી 11, 2017

"બેઠક" Bethak

%e0%aa%a7%e0%ab%8d%e0%aa%b0%e0%ab%81%e0%aa%b5-%e0%aa%ad%e0%aa%9f%e0%ab%8d%e0%aa%9f

Vinod R. Patel‎  મોતી ચારો … જીવન પ્રેરક સાહિત્યનો મધપુડો

આજે સવારે વિનોદ કાકાના ફેસબુક પર આ કવિતા મળી અને હું મારી જાત ને રોકી ન શકી.

કવિ ધ્રુવ ભટ્ટની મને ગમતી એક કાવ્ય રચના …

ઓચિંતું કોઇ મને રસ્તે મળે ને કદી ધીરેથી પૂછે કે કેમ છે,
આપણે તો કહીએ કે દરિયા શી મોજમાં ને ઉપરથી કુદરતની રહેમ છે.

ફાટેલા ખિસ્સાની આડમાં મૂકી છે અમે છલકાતી મલકાતી મોજ,
એકલો ઊભું ને તોય મેળામાં હોઉં એવું લાગ્યા કરે છે મને રોજ,
તાળું વસાય નહીં એવડી પટારીમાં આપણો ખજાનો હેમખેમ છે,
અને ઉપરથી કુદરતની રહેમ છે.

આંખોમાં પાણી તો આવે ને જાય નથી ભીતર ભીનાશ થતી ઓછી,
વધઘટનો કાંઠાઓ રાખે હિસાબ નથી પરવા સમંદરને હોતી,
સૂરજ તો ઊગે ને આથમીયે જાય મારી ઉપર આકાશ એમનેમ છે,
અને ઉપરથી કુદરતની રહેમ છે.
-ધ્રુવ ભટ્ટ.

આ રચના વાંચ્યા પછી વરસાદન ની આ મોસમમાં હું શબ્દોથી ભીંજાણી,કેમ છો શબ્દ નું…

View original post 615 more words